Rozmawiałem już z Natalką kilka razy. Zawsze wyczuwałem jej wyjątkowość i głębokie wnętrze. Po paru godzinach rozmów z nią stwierdzam, że jej sukcesy przy tenisowym stole wynikają z jej charakteru i osobowości.

fot. A. Nowak

Zbyszek Stefański: Co jest dla ciebie ważne  w życiu?

Natalia Partyka: Na pierwszym miejscu moja rodzina, potem sport. Bardzo ważni są dla mnie znajomi ze środowiska niepełnosprawnych. Inaczej patrzą na życie niż osoby zdrowe. Nie ma w nich za grosz zawiści, wszystkim życzą jak najlepiej. Już od dzieciństwa przebywałam z racji mojej niepełnosprawności w ich towarzystwie. Dużo mnie nauczyli, wśród nich się wychowywałam.

Z.S.: Jak podchodzisz do życia?

N.P: Z optymizmem i tolerancją dla odmienności. Może dlatego, że tak bardzo dużo osób w moim życiu było i jest dla mnie bardzo życzliwych.

Z.S: Kto jest dla ciebie autorytetem życiowym?

N.P: Nie mam kogoś szczególnie ważnego. Jest wiele osób, które pewnymi cechami charakteru mi imponują.

Z.S: Przejdźmy do tenisa stołowego. Jak wygląda twój trening na co dzień?

N.P: Trenuję dwa razy dziennie pod okiem trenera Michała Dziubańskiego i jego ekipy. Z trenerem Kucharskim spotykam się na obozach i przy okazji zawodów. Bardzo mi ten układ odpowiada.

Z.S: Jakie masz cele sportowe na nadchodzący sezon?

N.P: Chciałabym wziąć udział w IO. Przed Pekinem będzie to jeszcze na pewno bardzo trudne. Moim celem bardziej perspektywicznym jest czołówka europejska. Jestem obecnie na 196 miejscu w rankingu światowym. Ucieszyłabym się gdyby za 2 lata było to miejsce w okolicy 50 – 60.

Z.S: Wiem od innych, że jesteś bardzo mocna w końcówkach. Z czego to wynika?

N.P: Trudne pytanie. W końcówkach myślę bardzo pozytywnie, zawsze wierzę, że wygram. Pomagają mi też regularne konsultacje u psychologa. Pana Marka Graczyka polecam wszystkim.

Z.S: Która z zawodniczek jest ci szczególnie bliska?

N.P: Bardzo lubię Martę Gołotę. Marta potrafi stworzyć pozytywną atmosferę przed zawodami i już w trakcie gier. Nie jest to niestety silną stroną innych dziewczyn. Widzę tu dużo do zrobienia, tzw.„ławka” powinna i musi bardziej wspierać osobę grającą.

Z.S: Jak powinien się zachowywać trener podczas twoich gier?

N.P: Trener powinien żyć meczem., żywioło reagować na to, co się dzieje na stole. Bardzo mile wspominam trenera Piotra Napiórkowskiego. Pomógł mi na ME 2 lata temu. Zresztą do dziś, kiedy jest tylko okazja, rozmawiamy.

Z.S: Dlaczego tak raptownie urwała się wasza współpraca?

N.P: Z tego co wiem, trener Kucharski miał inną koncepcję.

Z.S: Kto bierze czas, ty, czy trener?

N.P: Sama biorę rzadko. Muszę zresztą przyznać, że trener Kucharski prawie zawsze w optymalnym momencie bierze czas. W 80% – 90% zdobywam potem punkt. Muszę przyznać, że trener Kucharski dobrze widzi grę i jej niuansy.

Z.S: Pewnie sama czasami jesteś coachem którejś ze swoich koleżanek. Dobrze ci to wychodzi?

N.P: Trudno samej to oceniać. Koleżanki nie narzekają...

Z.S: Twoja najważniejsza piłka w dotychczasowej karierze?

N.P: Tak, była taka jedna na ME 2 lata temu. To chyba była gra półfinałowa. Było 1 – 3 w setach i 7 – 9 dla mojej przeciwniczki. Po niesamowitej wymianie zawodniczka rosyjska tak mnie rozprowadziła, że tylko czekała na zdobycie punktu. Po podobnych, wcześniejszych akcjach zawsze się jej to udawało. Tym razem jednak, i w niepojęty dla mnie do dziś sposób, doszłam do tej piłki. Zdobyłam punkt, wygrałam tego seta do 9, a całe spotkanie 4 –3.

Z.S: A te przegrane akcje lub jakieś spektakularne porażki?

N.P: Porażki uczą. Nie pamiętam szczególnie takich piłek, czy akcji  i nie chcę pamiętać.

Z.S: Co cenisz w osobowości wielkich zawodników?

N.P: Najważniejszy jest spokói i opanowanie, nie wywyższanie się ponad innych. Pasują mi osobowości Samsonova i Waldnera.

Z.S: Dużo grasz. Na czym chciałabyś się skoncentrować?

N.P: W imprezach dla niepełnosprawnych chcę startować tylko w turniejach głównych. Mogę tak robić, bo mam wystarczającą ilość punktów rankingowych. Nie chciałabym też tracić kontaktu z ludźmi ze środowiska niepełnosprawnych. Warto też pamiętać, że to dzięki medalowi na IO osób niepełnosprawnych mam dożywotnio przyznaną sportową emeryturę. Pozwala mi to spokojniej myśleć o przyszłości, a także realizować sportowe cele. Sport jest najważniejszy.

Z.S: Jakie masz najważniejsze starty w najbliższym czasie?

N.P: To na pewno pożegnalny start w Pro Tour juniorów na Maderze. Potem występ w MŚ juniorów w USA. W międzyczasie zagram w ME juniorów niepełnosprawnych. Może zagram w którymś z Pro Tourów w kategorii seniorów.

Z.S: Czy nie za dużo tego?

N.P: To nie tak dużo (śmiech). Jestem przyzwyczajona. Jak się wygrywa to jest ok. Problem jest wtedy kiedy przychodzi porażka za porażką, trzeba grać i grać. Wtedy jest naprawdę ciężko.

Z.S: Zapytam prowokacyjnie: powiedz, co ty jeszcze robisz w polskiej lidze? Wiesz pewnie o tym, że zawodniczka, do której wielu cię porównuje – Samara – planuje występy w Bundelidze.

N.P: Tak wiem o tym. Polska liga na pewno jest słabsza od niemieckiej. Jak wszystko dobrze pójdzie to za rok będę zmieniała klub.

Z.S: Twoja recepta na mistrza tenisa stołowego.

N.P: Chłodna głowa w czasie gry, gorące serce, nie ma rzeczy niemożliwych do zrobienia.

Z.S: Dziękuję za rozmowę.

N.P: I ja również.

Natalia imponuje chyba każdemu, choćby ze względu na grę na wysokim poziomie pomimo niepełnosprawności. Ale może właśnie to samo co ją ogranicza fizycznie wyzwala i rozwija w niej jednocześnie psychikę mistrza?

Natalia poświęciła nam sporo czasu. Wzięła też udział w organizowanym przez nas w Gdańsku seminarium szkoleniowym. Miałem też okazję dwukrotnie z nią trenować. Chętnie uczy się nowych rzeczy. Jest też świadoma własnych braków (np.gra na obronę) i nie ucieka od nich. Wręcz przeciwnie: szuka dróg do ich rozwiązania. Może być prawdziwą mistrzynią tenisa stołowego. Czego jej serdecznie życzymy!

Zbyszek Stefański