Lucjan Błaszczyk odpowiada na pytania czytelników, część 2

Lucjan Błaszczyk odpowiadając na kolejne pytania zdradził, że gdyby nie był tenisistą stołowym prawdopodobnie grałby w piłkę nożną. Szczególnie dziś, wiedząc że zagra po raz czwarty na IO cieszymy się, że kiedyś w dzieciństwie dokonał trafnego wyboru.

Bartek: Ile pieniędzy dostaje Pan w swoim klubie i dlaczego to jest tak mało?

Lucjan Błaszczyk: Wiadomo, że w tenisie stołowym nie zarabiamy takich pieniędzy jak w tenisie ziemnym czy piłce nożnej, ale zawodnicy z czołówki zarabiają bardzo dobre pieniądze i na pewno Bartkowi mój stan konta by parę problemów życiowych rozwiązał. Ale muszę podkreślić, że staram się swoją pracę wykonywać profesjonalnie i w stu procentach, staram się grać jak najlepiej i przez całą karierę oczekiwałem dobrego wynagrodzenia za to. Myślę, że za dobrze wykonaną pracę, i nie chodzi mi tylko o wygrane gry ale też o postawę, o to czy zawodnik trenuje, jak motywuje kolegów do pracy, jak znajduje się w grupie, czy jest pomocny powinno się dobrze płacić i w tenisie stołowym, w niektórych klubach czołowym zawodnikom płaci się za całokształt, chociaż Chińczycy np. są kupowani najczęściej po to żeby wygrywali i tak ich się mierzy, a zawodników europejskich – inaczej, Rosskopf czy Boll mają też kilka innych funkcji, np wychowawczych. Dodam jeszcze, że w ciągu całej mojej kariery miałem zawsze dobre kontrakty, i chciałbym podkreślić, że zawsze i w każdym klubie, w którym grałem, otrzymywałem pieniądze do końca, nigdy nie zdarzyło mi się żeby któryś klub mi nie wypłacił. Pieniądze dają komfort i niezależność, więc czuję się komfortowo będąc od nikogo niezależnym.

Waldimeola: Co motywuje Pana do gry na najwyższym poziomie przez kilkanaście już lat?

Lucjan Błaszczyk: Jorgen Persson powiedział kiedyś, że zawodnik, który raz w życiu coś wygra, poczuje coś i potem to uczucie chce jak najczęściej przywoływać. To poczucie zwycięstwa jest bardzo pozytywne, daje zadowolenie więc dąży się do tego żeby je jak najczęściej osiągnąć. Jestem koziorożcem więc jestem zawzięty i zacięty, lubię siedzieć na sali i poprawiać moje zagrania, uczyć się czegoś nowego i to motywuje do dalszej gry, szczególnie jeśli jakaś nowo nauczona rzecz zafunkcjonuje w czasie spotkania – widać że jednak warto się uczyć, nie tylko powielać. Tenis stołowy jest sportem ludzi kreatywnych. Śp. Andrzej Grubba zawsze mi powtarzał: Lucjan jak nie możesz gry wygrać to zawsze jeszcze możesz ją ukraść.

Barteq: Czy mógłby Pan wymienić jakiegoś zawodnika z najtrudniejszym serwisem, najmocniejszym topspinem, największą szybkością, spotkanego podczas pańskiej międzynarodowej kariery?

Lucjan Błaszczyk: Wśród zawodników z najtrudniejszym serwisem wyróżniłbym w dzisiejszych czasach np. Chińczyka Chen Qi, który jednym ruchem serwuje wiele rotacji, jest to bardzo mało widoczne. Drugim takim zawodnikiem jest Werner Schlager, ma on bardzo różnorodny serwis, mogę chyba powiedzieć, że ma największą kombinację serwisów, i Ma Lin – posiada kilka bardzo dobrych skutecznych serwów. Przed zmianą reguł serwowania, Jan Ove Waldner miał bardzo trudny serwis, teraz trochę już mniej niebezpieczny, a poza tym oczywiście Tomek Krzeszewski, z którym trenowałem przecież bardzo dużo, a nigdy nie mogłem odebrać jego krótkiego serwu. Najmocniejszy topspin forhendowy według mnie ma Ryu Seung Min, również Wang Hao – jego serwis to potężna siła, grywałem z nimi wielokrotnie i wiem ile te topspiny „ważą”. Swojego czasu świetny topspin miał Kim Tak Sou. Największa szybkość obustronna to chyba Chuan Chih-Yuan z Tajwanu. On gra bardzo szybko, może dlatego bardzo lubię z nim grać, bo ja też gram szybko. Ale jeśli chodzi o poruszanie się na nogach i dochodzenie do piłek to najszybszy jest Ma Lin. Niektórym może wydawać się to dziwne, ale ci którzy go widzieli na żywo, wiedzą co mówię. Poza tym Ryu Seung Min jest szybki. Gry Ryu i Ma Lina same w sobie nie są szybkie, ale oni poruszają się bardzo szybko, a Chuan gra dodatkowo bardzo szybko.

Rock: Kiedy zdał Pan sobie sprawę, że tenis stołowy to już nie tylko zabawa i sport młodzieżowy a sposób na zarabianie pieniędzy i bycie zawodowcem?

Lucjan Błaszczyk: Ja zaczynałem grać w czasach kiedy nie myślało się o pieniądzach ze sportu, aby żyć ze sportu, to była moja duża pasja i hobby. Pierwszy raz pomyślałem o tym, że mogę żyć z tenisa stołowego po wygraniu Top 12 juniorów. Podpisałem wówczas zawodowy kontrakt z firmą, która mnie sponsorowała – w 92 roku z firmą Butterfly, potem w 2000 podpisałem z Tibharem. Odkąd zaczęły wpływać pierwsze pieniądze na konto z klubu w Drzonkowie wiedziałem, że można z tego żyć.

Maaati: W tenisie osiągnął Pan prawie wszystko, jakie ma Pan cele w swoim życiu prywatnym? Czy jest ono tak udane, jak kariera sportowa? Czy po osiągnięciu takiego poziomu sportowego, człowiek ma jeszcze czas na rodzinę, czy ma czas na bycie przy swoich kochanych dzieciątkach i żonie?

Lucjan Błaszczyk: Nie mam jeszcze dzieciątek, a w życiu małżeńskim jak wszędzie są wzloty i upadki. Od 95 roku dajemy jakoś radę, z różnym skutkiem, czasem są kłopoty, ostatnio też mieliśmy trochę większy kryzys, ale już wszystko jest ok. Kariera sportowa jest o tyle fajna, że można dużo jeździć i zwiedzać, ale w domu jest się wtedy rzadziej, często gościem. Świetne są okresy powrotów, ale czasem wyjazdów jest zbyt dużo i to męczy – czasami się zbierze kilka obozów i turniejów i wtedy nie bywa się dwa miesiące w domu, ale są okresy, że gram tylko ligę lub turnieje blisko Niemiec i wówczas żyję życiem rodzinnym.

DawidW: W jakim chciałby Pan grać klubie?

Lucjan Błaszczyk: Nie mam konkretnego klubu, w którym chciałbym grać. Grenzau jest znakomitym klubem, w którym gram od 97 roku czyli 11 lat, jest to klub, który wygrał kilkakrotnie mistrzostwo Niemiec, dwa razy byliśmy w finale LM, wygraliśmy 2 razy Puchar Europy. Po Duesseldorfie to najbardziej utytułowany klub w Niemczech. My jako zawodnicy mamy w Grenzau super warunki, dbają tutaj o nas. Ale po kilkunastu latach gry w Niemczech, jeśli nadarzy się okazja i dostanę odpowiednią ofertę z Polski to na pewno ją przemyślę. Nie biorę pod uwagę grania w innym kraju, we Francji czy gdzieś indziej – jeżeli zrezygnuję z gry w Niemczech to tylko na rzecz klubu polskiego. Ale mam jeszcze kontrakt do 2010 roku, na razie nie mam żadnej pisemnej oferty z Polski, dlatego nie mam nad czym myśleć.

Arek (Warszawa): Pewnego razu przeczytałem artykuł o Tobie, i dowiedziałem się, że dokonałeś podobnego wyboru jak ja (zrezygnowałeś z gry w piłkę nożną i zająłeś się tenisem. Czy nie żałowałeś tego wyboru w dzieciństwie? Czy nadal lubisz grać/oglądać mecze piłki nożnej?

Lucjan Błaszczyk: Jestem fanem piłki nożnej, w domu mam Premiere, gdzie są pokazywane mecze piłki nożnej, konferencje pomeczowe, i staram się je zawsze oglądać. Grywam również bardzo chętnie, choć w Niemczech w kontrakcie mam zakaz gry w piłkę, którego zresztą nie przestrzegam, ale tutaj Niemcy mało grają w piłkę, dlatego najczęściej gram w Polsce, na obozach kadry, w Gdańsku. Bardzo lubię grać, mam przyspieszenie, jestem niezły w ataku i kto wie jak potoczyłaby się moja ewentualna kariera piłkarska. To byłby chyba mój drugi zawód jeśli nie grałbym w pingponga.

blazej584: Co według Pana jest problemem odbiegania poziomu zawodników chińskich od Europy? Czy ma Pan jakiś sposób, bądź pomysł treningów dostosowania się do gry z zawodnikami chińskimi?

Lucjan Błaszczyk: Myślę, że takich powodów jest kilka. Bardzo ważnym jest na przykład to, że Chińczycy mają bardzo dobre warunki, lepsze niż my Europejczycy. Mają znakomitą grupę treningową, mają kilkunastu trenerów na jednym treningu, każdy ma jakąś określoną funkcję, jest rozliczany z tego co robi i trenerzy wspólnie starają się jak najwięcej swoim zawodnikom przekazać i pomóc. U nas w Europie istnieją jakieś dziwne walki między trenerami, jakby trenerzy nie chcieli zdradzać swoich przemyśleń innym trenerom, tylko każdy swoje doświadczenia trzyma dla siebie. W Chinach ta współpraca jest lepsza. Poza tym jedna grupa treningowa, 30-40 najlepszych, jest bardzo dobrym kołem napędowym dla poszczególnych zawodników. W Chinach nie ma kłopotów z różnymi stylami gry, zawodnicy uczą się grać na wszystkie style już od młodego wieku, a nie tak jak ja, że swój pierwszy mecz z obrońcą grałem w 95 roku na MŚ w Chinach o medal! To był mój pierwszy mecz z poważnym obrońcą Ding Song’iem, a to jest trochę za późno, aby w takiej stresowej sytuacji jaką jest walka o medal indywidualnych mistrzostw świata, nauczyć się grać z obrońcą i z nim wygrać. Myślę, że selekcja i to z ogromnej ilości zawodników, spośród których Chińczycy wybierają swoich najlepszych zawodników też świadczy na ich korzyść. Trenerzy, zawodnicy, profesjonalny trening. Tam wszystko robione jest pod graczy, ci zawodnicy muszą tylko trenować i grać, mają zapewnione wszystko: trenerów, masaże, akupunkturę, odżywianie, chińską medycynę w razie jakichś kontuzji, tego my w Europie nie mamy. I mają inną niż Europejczycy mentalność: wiedzą że trzeba dużo trenować.

Rucin: Czy myśli pan już o zakończeniu kariery? Jeżeli tak to co by pan robił po jej zakończeniu?

Lucjan Błaszczyk: oczywiście jak każdy zawodnik, wcześniej czy później, myślę o zakończeniu kariery. W grudniu skończę 34 lata i rozmyślam o zakończeniu kariery, myślę co będę robił później. W tych rozmyślaniach powtarzają się trzy wątki: pierwszy: powrót do Polski i pomoc czy to PZTS-owi, czy w ogóle polskiemu tenisowi, żeby trochę rzeczy się zmieniło, żeby podnieść jakość treningu, zarządzania, po kolei wszystkich aspektów. Dzięki wielu doświadczeniom przez lata kariery zawodniczej, wiem jak to wygląda w innych krajach, mam znajomości i dużo przykładów jak to można robić lepiej. Czyli pierwszy pomysł to wrócić i działać w polskim tenisie stołowym. Drugi pomysł jest taki żeby być jednym z najmłodszych rencistów w Polsce, wrócić i zająć się po prostu spokojnym życiem, chodzić sobie na sałatkę, pograć w piłkę z kolegami, chodzić na piwo, pogadać o najprzyjemniejszych rzeczach, mieć na wszystko dużo czasu i po prostu cieszyć się życiem. A trzeci pomysł to wyjazd gdzieś za granicę, tam gdzie jest ciepło, na jakąś ładną wyspę, np. Maderę gdzie mieszka Piotrek Skierski, czy Sycylię, gdzie byłem ostatnio i patrzenie z dystansu na to co się dzieje w polskim pingpongu. Jest jeszcze kilka fajnych miejsc gdzie można spokojnie sobie żyć i się realizować.