Ostatnio coraz większą rolę w przygotowaniu fizycznym odgrywa koordynacja, a ściślej mówiąc umiejętność gry w stanie nierównowagi. Gra staje się coraz szybsza i rola przygotowania fizycznego w ostatnich latach wzrosła i będzie dalej wzrastała. Współczesny tenisista stołowy to nie tylko wszechstronnie wyszkolony technicznie wirtuoz, czy świetny taktyk. Aby maksymalnie wykorzystać to co się umie trzeba do tego też bardzo dobrego przygotowania fizycznego.

Wytrzymałość i zbudowane na jej podstawie takie cechy motoryczne jak siła, skoczność, szybkość, a także gibkość, powodują, że dobry wynik sportowy staje się bardziej prawdopodobny. Współczesny tenisista stołowy to atleta w dobrym tego słowa znaczeniu.Szczególnie duże znaczenie ma trening fizyczny w letnim przygotowaniu do sezonu. Powinien on być podzielony na 2 części:

- okres przygotowania ogólnego, gdzie głównym celem powinno być podniesienie ogólnego poziomu motoryki

- okres przygotowania specjalistycznego, z ukierunkowaniem na kształtowanie cech charakterystycznych dla tenisa stołowego (szybkość specjalna, zwrotność, szybkość specjalna, sprawność specjalna)

Ważna jest również dbałość o trening fizyczny w czasie pomiędzy następującymi po sobie połowami sezonu. Ale w tym przypadku nie powinno być tak dużych obciążeń jak w trakcie letnich przygotowań. I powinno być to połączone z odnową biologiczną i regeneracją organizmu zawodników.

Trening fizyczny powinien przewidywać okresy sensytywne (krytyczne) w rozwoju człowieka. Każda cecha motoryczna ma w pewnym okresie rozwoju czas, kiedy rozwija się szczególnie intensywnie. Jeśli to poparte jest odpowiednim treningiem nastawionym szczególnie na rozwój tej, a nie innej cechy, to rezultaty mogą przejść nasze oczekiwania. Jeśli natomiast przeoczymy ten szczególny czas, nigdy już nie osiągniemy optymalnego poziomu danej cechy motorycznej.

Wg Zenona Ważnego badania procesu treningowego, niezależnie od ich wpływu na poziom uzyskiwanych wyników, pozwoliły lepiej poznać możliwości organizmu człowieka i precyzyjnie wybrać rodzaj oraz czas podejmowania określonych ćwiczeń. To właśnie dzięki zaangażowaniu nauki w sport wyznaczono tzw. okresy sensytywne w rozwoju osobniczym człowieka. Są to etapy rozwoju, podczas których dana cecha motoryczna, na przykład koordynacja ruchowa, jest szczególnie podatna na działanie bodźców zewnętrznych. Stwierdzono m.in., że koordynację ruchową najlepiej kształtować we wczesnym okresie życia człowieka, stąd największe sukcesy w nauczaniu różnych skomplikowanych ruchów można osiągnąć w pierwszych latach szkolnych. Odkrycie to zmieniło metodykę treningu w wielu dyscyplinach sportu wymagających złożonej struktury ruchu. W praktyce oznaczało, że im wcześniej rozpoczniemy naukę różnych skomplikowanych ewolucji, także tych zbliżonych do stosowanych w wybranej specjalizacji, tym większe będą nasze osiągnięcia. Przegapienie określonego momentu w rozwoju dziecka najczęściej wyklucza uzyskanie wymaganej biegłości, precyzji i poziomu wykonywanych ćwiczeń w tzw. dyscyplinach o złożonej strukturze ruchu (gimnastyce, łyżwiarstwie figurowym, skokach do wody). Inaczej mówiąc, jeśli nie zaczniemy trenować jako małe dzieci, nigdy nie staniemy na medalowym podium. Dlatego właśnie w ostatnich latach mistrzyniami - w gimnastyce sportowej, akrobatycznej i artystycznej stają się coraz młodsze dziewczęta, najczęściej 13-16-letnie, a siedemnastolatki przechodzą już na sportową emeryturę. (Artykuł pochodzi z Wiedzy i Życia, nr 7/1996).

A oto wykres przedstawiający optymalne warunki rozwoju dla poszczególnych cech motorycznych.

Dla uzupełnienia zamieszczam zdanie Dirka Schimmelfenniga na ten temat oraz wskazówki Niemieckiego Związku Tenisa Stołowego.

Urodzony w Koeln Dirk Schimmelpfennig, jest od 1 października 2006 roku trenerem głównym w niemieckim związku tenisa stołowego. Od 1998 do 2000 był trenerem pierwszego zespołu mężczyzn, w latach 1996-2000 – koordynatorem sportu wyczynowego w DTTB. W latach 1991-1997 prowadził pierwszą reprezentację kobiet. W tym czasie zespół przez niego prowadzony został w 1997 mistrzem Europy, a na mistrzostwach świata w 1997 zajął 3 miejsce:

Nowoczesny tenis stołowy kobiet powinien charakteryzować się obustronną rotacją ze zwróceniem uwagi na silną stronę bekhendową. Gra powinna opierać się na unikaniu prostych błędów, a jej urozmaicenie – zmusić do błędów przeciwniczkę. Zawodniczki grające stylem obronnym będą w dalszym ciągu odnosiły sukcesy, szczególnie te, które zmieniają tempo gry, grają różnorodną rotacją oraz zmieniają miejsce upadku piłki.Nowoczesny tenis stołowy mężczyzn: Gra powinna się opierać na obustronnej rotacji, ze zwróceniem uwagi na jak najszybsze zakończenie akcji. U zawodników atakujących, topspin forhend powinien być uderzeniem dominującym dającym gwarancje zwycięstw. W warunkach zawodów sportowych dobry zawodnik powinien umieć, czy to atakując, czy to się broniąc wykorzystywać do tego rotację. Zawodników z czopami będziemy spotykać rzadko, z wyłączeniem zawodników defensywnych. Choć i oni w zasadzie, z bardzo dobrym atakiem i kontratopspinem ze strony forhendowej raczej powinni być zaliczani do zawodników typu „allround”. Ze względu na dominujący forhend, jak najszybsze zakończenie akcji, zawodnicy są zmuszani do bardzo dynamicznej i szybkiej gry. To z kolei powoduje, że przygotowanie fizyczne odgrywa niezwykle ważną rolę.

< Poprzednia		Następna >