Taktyka również uległa ewolucji. Klej, coraz szybsze deski i okładziny, coraz lepsze przygotowanie sprawnościowe i kondycyjne sprawiły, że tenis stołowy stał się szybszy, a dążenie do jak najszybszego zakończenia akcji stało się - nad czym ubolewam - naczelną dewizą w taktyce gry. Zabija to widowiskowość gry i sprawia, że gra dla kibica w kapciach staje się nieczytelna. Jednak tak jest i nie pozostaje nam nic innego jak to zaakceptować.

Co jeszcze zmieniło się w taktyce? Warto wymienić takie sprawy jak:

- gra bliżej stołu

- zwiększająca się tendencja do gry forhendem, nawet w ustawieniu do zagrań atakujących ze strony bekhendowej uczy się postawy wyjściowej z nogą lewą (u zawodników praworęcznych) wysuniętą do przodu, wszystko po to, by przy nadarzającej się okazji zagrać forhendem

- używanie różnorodnych technik serwisowych i jak najszerszego repertuaru uderzeń mających szczególne zastosowanie w trudnych dla zawodnika momentach gry (zagranie niespodzianka)

- duża zmienność tempa i rotacji w czasie gry, przy zastosowaniu wyuczonych technik (topspin wolny, rotacyjny, szybki, silny)

- gra na ciało, na łokieć, gdzie przeciwnik nie wie, czy ma odegrać piłkę bekhendem, czy forhendem