Tenis stołowy to gra rotacji. Jeśli nie wpoi się pewnych zasad w początkowym okresie szkolenia bardzo ciężko to nadrobić - z tego powodu, że zawodnik nieodpowiednio wyedukowany co do zasad rotacji stosując błędną taktykę nabiera złych nawyków ruchowych.

Zilustruję to prostym przykładem.

Wiadomo, że świetną nauką rotacji jest gra na obronę.

Różnorodność stosowanych przez dobrego obrońcę rotacji wymaga od atakującego przeciwnika umiejętności stosowania wielu technik.

Jednak, żeby potrafić je zastosować to oprócz samego treningu z obrońcą (co jest chyba oczywiste) trzeba posiadać elementarną wiedzę co do zasad i znaczenia rotacji w tenisie stołowym.

Jeśli wyżej wspomniane warunki nie są spełnione gracz uczy się używania uderzeń (np. gra topspin szybki z piłki z silną rotacją dolną, bądź gra topspin wolny po piłce tzw. pustej).

Po pewnym czasie staje się to nawykiem, a wtedy jest to ciężkie do wyeliminowania.

Wielu świetnie się zapowiadających zawodników straciło swoją szansę nie chcąc bądź nie mogąc się nauczyć rozumienia w teorii i w praktyce zasad rotacji.

A w kolejce są następni z reprezentacji naszego kraju.

Często można na zawodach zauważyć zawodnika, który ma bardzo dobra passę, gra fantastyczne piłki, by zaraz popełnić parę prostych zdawałoby się błędów.

Dla wytrawnego znawcy sprawa jest często jasna.

Tak się akurat zdarzyło, że w ciemno uderzył parę piłek stosując na ślepo technikę akurat pasującą do danej piłki.

Jednak dobry przeciwnik zaraz to zauważa i następne akcje rozgrywa stosując inne rotacje, które akurat kłócą z techniką jego przeciwnika.

Często się zdarza, że świadomy swoich błędów i złych nawyków zawodnik zaczyna nad tym pracować.

Zaczyna coraz lepiej czytać rotacje przeciwnika, ale wcześniejsze lata i miliony wtedy odbitych piłek utrudniają, bądź uniemożliwiają poprawienie jakości gry.

Powstaje więc naturalne pytanie co robić aby od jak najwcześniejszych lat uczyć zasad nadawania piłce rotacji?

Właśnie to będzie treścią drugiej części felietonu.

Zbyszek Stefański