W uzupełnieniu ostatnich artykułów o doborze sprzętu chciałbym wyjaśnić, co rozumiem przez etap wstępnego szkolenia.

W moim mniemaniu zawodnik do około 12 roku życia powinien mieć opanowaną podstawową technikę uderzeń i schematów gry.

Po tym okresie można i trzeba zmieniać sprzęt na szybsze deski i okładziny z wbudowanym efektem świeżego kleju, co było przedmiotem moich rozważań w 2 artykułach o doborze okładzin.

Powinien być też w tym czasie w dużej mierze określony jego styl gry.

W określeniu styl gry mam na myśli to, że powinno być już wiadome jakie są silne i słabe strony  gracza i nad czym trzeba pracować.

Zakładam tutaj, że trening powinien się rozpocząć w wieku 6 – 8 lat.

Każdy trener ma inne wyobrażenie o technice i metodyce nauczania.

Jest to piękne i zarazem inspirujące, bo pokazuje jak ciekawą dyscypliną sportu jest tenis stołowy.

Jednak tak, czy inaczej prowadzona praca powinna się zakończyć opanowaniem podstawowej techniki.

Na podstawie już ponad 20 – letniego doświadczenia widziałem różnorakie sposoby nauki gry w pingponga prowadzone przez świetnych trenerów w Polsce i za granicą.

Zdumiewały mnie wizje Jurka Grycana,  genialna prostota Andrzeja Kawy, twórczość Grześka Nurzyńskiego, kreatywność i improwizacja Michała Dziubańskiego, coaching Leszka Kucharskiego, konsekwencja Zbyszka Nęcka, czy skuteczność innych polskich szkoleniowców.

W Niemczech jestem pod wrażeniem organizacji, solidności, merytoryki, poczucia pewności siebie i zapatrzenia w Chiny...

Podsumowując - zakładam więc, że odpowiednio prowadzony zawodnik w wieku około 12 lat, czy jak kto woli po 4 – 6 latach treningu ma opanowaną technikę podstawową.

Nasuwa się naturalne pytanie: po czym poznać, że stało się to faktem?

Spróbuję na nie odpowiedzieć.

Najprościej chyba będzie jak zrobię to opisując przykładowe elementy gry, które moim zdaniem powinny być przez gracza opanowane (minimum 10 – 12 uderzeń bez błędu), by mówić o opanowanej technice wstępnego etapu szkolenia.

Jak widać nie będę się tutaj koncentrował na opisie prawidłowej techniki poszczególnych uderzeń, bo przekracza to ramy niniejszego artykułu.

1. Pdb po przekątnej, 10 – 12 razy

2. Pdb po prostej, 10 – 12 razy

3. Pdf po przekątnej, 10 – 12 razy

4. Pdf po prostej, 10 – 12 razy

5. Tf po przekątnej, 10 – 12 razy

6. Tf po prostej, 10 – 12 razy

7. Tb po przekątnej, 10 – 12 razy

8. Tb po prostej, 10 – 12 razy

9. Tf po przekątnej – Pb po prostej, 10 - 12 razy

10. Tb – Pb po przekątnej, 10 – 12 razy

11. Tb – Pb po prostej, 10 – 12 razy

12. Falkenberg (Tb po przekątnej, Tfo po przekątnej, Tf po przekątnej), 3 przejścia

13. Tf x 2 po przekątnej, 1 x Pb 10 – 12 razy

14. Pb po przekątnej, Tfo po przekątnej, 10 – 12 razy

15. 2 x Tf po prostej, 1 raz półwolej po prostej, 10 – 12 razy

16. co 2 piłka ze środka Tf, co druga z dowolnego rogu stołu, 8 – 10 razy

17. Ff – Tb, 10 – 12 razy ( nawiele piłek)

18. Fb – Tf, 10 – 12 razy (na wiele piłek)

19. Df – Tf, 10 – 12 razy ( na wiele piłek)

20. Db – Tb 10, 12 razy ( na wiele piłek)

21. 2 x Tb, 1 x Tfo 10, 12 razy

22. Tb przy stole, Tb od stołu po przekątnej, 10 – 12 razy

23. Tf przy stole, Tb od stołu po przekątnej, 10 – 12 razy

24. Tf – Pb – Sf, 10 – 12 razy (na wiele piłek)

25. Ktf po przekątnej, 8 – 10 razy

26. Ktb przy stole po przekątnej, 8 – 10 razy

Jest to oczywiście moja propozycja z którą nie trzeba się zgadzać.

Proszę to może potraktować jako pewien wyznacznik lub materiał do przemyśleń, czy dyskusji szkoleniowych.

Zbyszek Stefański

Objaśnienia skrótów:

Tf – topsin forhend

Tb – topspin bekhend

Pb – półwolej bekhend

Pdf – podcięcie forhend

Pdb – podcięcie bekhend

Tfo – topspin forhend odwrócony (ze strony bekhendowej)

Ff – flip forhend

Fb – flip bekhend

Df – dropszot forhend (krótkie podcięcie forhend)

Db – dropszot bekhend (krótkie podcięcie bekhend)

Ktf – kontratopspin forhend

Ktb – kontratopspin bekhend