ME w Gdańsku były wielkim historycznym wydarzeniem i świętem dla naszej dyscypliny.

Ogromnie żałuję, że nie mogłem w nim uczestniczyć.

Moja ocena oczywiście jest subiektywna.

Starałem się jednak odczekać już tydzień od zakończenia mistrzostw, poczytać trochę na forach internetowych o mistrzostwach, porozmawiać z innymi osobami, by nabrać dystansu.

Mnie osobiście z racji pełnionego zawodu i wykształcenia najbardziej zajmuje ocena sportowa mistrzostw.

Jednak problem jest szerszy i moim zdaniem wykracza poza ramy tylko czysto sportowe.

Długo zastanawiałem się nad główną tezą niniejszego felietonu.

Można by w nieskończoność wypisywać krytyczne oceny dzisiejszego stanu rzeczy.

Jednak o tym była już na łamach tego i innych portali.

Zmieniła się też nieco moja krytyczna ocena stanu posiadania polskiego tenisa stołowego.

Zmieniła się, ponieważ widzę bardzo wyraźnie olbrzymie serce i zaangażowanie wielu działaczy i trenerów w rozwój (a raczej próby rozwoju) tenisa stołowego w Polsce.

Jednak stwierdzam, że na dzień dzisiejszy polski system szkolenia i poziom wiedzy polskich trenerów nie jest w stanie wychować, wykreować zawodnika, czy zawodniczki polskiego pochodzenia na poziomie seniorskiej czołówki europejskiej. Zgodzimy się też chyba wspólnie wszyscy, że o czołówce światowej na wiele lat możemy zapomnieć.

Jest to tym bardziej widoczne i symptomatyczne, że przeżywamy chyba największy kryzys europejskiego tenisa stołowego od pół wieku.

Jest tego wiele przyczyn z których za bardzo ważny uważam masowy napływ zawodników chińskiego pochodzenia do Europy.

Zrobiono nam w ten sposób o wiele więcej krzywdy, niż pożytku.

Nie chciałbym tutaj absolutnie pomniejszać roli i znaczenia Li Qian i innych naszych kadrowiczów chińskiego pochodzenia dla polskiego tenisa stołowego.

Problem jest dla mnie bardziej ogólnoeuropejski i obnażył słabość, lenistwo i brak kompetencji europejskich trenerów, działaczy i menadżerów.

Nie będę jednak w tym miejscu bardziej rozwijać tego tematu, bo będzie na to poświęcony osobny felieton.

Jeśli tak przeciętni zawodnicy jak Karakasevic, czy Ivancan przywożą z ME medale to, gdzie jest nasz tenis stołowy?

Nie dziwi też w tej sytuacji sukces Li Qian, która jest prowadzona przez Zbyszka Nęcka praktycznie samodzielnie w całkowitym oderwaniu od polskiego systemu szkolenia.

Co by było, gdyby Li Qian była szkolona w którymś z centralnych ośrodków?

Byłaby medalistką ME, zwyciężczynią turnieju TOP 12 itd.?

Śmiem wątpić.

Niech już to pokaże polskim działaczom i trenerom, że idą złą drogą.

Zbyszek Nęcek, który przecież nie jest dobrym warsztatowcem ciągle powtarza: Ja się chcę uczyć od lepszych od siebie.

Może to jest jego źródłem sukcesów?

W turnieju drużynowym zajęliśmy odpowiednio 6 (kobiety)i 13 (mężczyźni) miejsce w Europie.

Michał Dziubański słusznie postawił na ME na 2 zawodniczki polskiego pochodzenia, które jednak nie udźwignęły ciężaru odpowiedzialności i przegrały zdecydowaną większość najważniejszych gier.

To poważna porażka jego koncepcji i filozofii treningu.

Można oczywiście dyskutować o przyczynach takiego stanu rzeczy.

Jednak zadajmy sobie najpierw pytanie: jakie miejsce byśmy zajęli na ME bez Li Qian i bez Xiu Jie?

W Polsce trener szkoli zawodników na poziomie kadry bez jakiejkolwiek kontroli i wytycznych według lepszego, bądź gorszego widzimisię.

Eksperymentuje według swoich wyobrażeń, praktyki zawodniczej (najczęściej trenerzy kadry przed objęciem swoich funkcji nie mieli wcześniej żadnej, bądź znikomą praktykę trenerską) zasłyszanych opinii i stwierdzeń.

Pisząc kontrola mam na myśli osobę, bądź sztab osób o ustalonej renomie i sukcesach trenerskich i zawodniczych na poziomie Europy i świata.

Dlatego na marginesie pisząc z ubolewaniem przyjąłem wiadomość, że Leszek Kucharski (jedyny żyjący uczestnik finału MŚ) musi opuścić kraj, bo nie ma dla niego pracy w kraju.

Wielokrotnie pisałem krytycznie o pracy Leszka jednak jego doświadczenia szczególnie zawodnicze i te trenerskie są dla nas bezcenne.

Nie znajdują też u nas w kraju uznania i miejsca inni uznani trenerzy (nie myślę tu oczywiście o sobie).

To wstyd dla całego środowiska tenisa stołowego w Polsce.

Na ilu seminariach polski trener kadry narodowej jest w ciągu roku w Europie i na świecie?

Z kim się konsultuje w sprawie profilu szkolenia, obciążeń, przygotowania taktycznego, czy psychicznego?

Jest sam!

To po części też nie jego wina, bo w Polsce nie ma za dużo ludzi sukcesu z workiem medali z ME, czy MŚ.

A już zupełnie tragicznie jest w kobietach, gdzie właściwie nie mieliśmy nigdy poważniejszych sukcesów.

Na pracach z kobietami połamali sobie zęby tacy trenerzy jak Zbyszek Nęcek (tak, tak), Andrzej Kawa, Leszek Kucharski, Jurek Grycan i inni.

Sam też wiem jak niesamowicie ciężko jest przeskoczyć mentalna bazę niemożności osiągnięcia sukcesu w żeńskim tenisie stołowym.

W połowie lat 90-tych prowadziłem parę lat Anię Januszyk.

Jednak właśnie – wszystkiego próbowałem sam myśląc, że jestem już najlepszy i wszystko wiem.

Następny w kolejce jest Michał Dziubański, który zdaje się już od 3 lat jest trenerem kadry kobiet.

Ma też jak nikt inny w historii bardzo duży potencjał i nieprawdopodobnie rozwojową grupę jakiej nie miał nikt inny przed nim.

Li Qian poprzez Xiu Jie, Natalię Partykę, Kasię Grzybowską, a skończywszy na Magdalenie Szczerkowskiej i Klaudii Kusińskiej udowodniły to medalami na ME, a nawet młodzieżowych MŚ.

Nigdy tego przedtem nie było i pewnie długo nie będzie.

Z drugiej strony Michał ma bardzo dużą presję osiągnięcia wyniku, ale jest sam!

W Polsce nie ma praktycznie, żadnego rodowitego trenera, który sam osiągnął wyniki z kobietami.

Nie ma tak naprawdę kogo się poradzić!

Wynik sportowy to nie tylko sam stół, piłeczka i trening – nawet ten najlepszy.

Chodzi też w dużej mierze o asocjację – przebywanie z ludźmi sukcesu i słuchanie ludzi sukcesu.

Dlatego też choćby z tego względu jest Rumunkom, czy Węgierkom łatwiej.

Tam ciągle z jednej strony uaktualniana wiedza, a z drugiej wypracowane przez dekady i tradycje metody osiągnięcia sukcesów zawodniczki dostają na co dzień.

My musimy się dopiero tego nauczyć!

Pewnie też z tych powodów 16-letnia Rumunka ogrywa 22-letnią Kasię Grzybowską.

Nie chodzi tutaj tylko o poziom wyszkolenia technicznego, ale mentalna stronę i całe pokolenia podobnie dobrze wyszkolonych i przygotowanych technicznie i mentalnie Rumunek, Niemek, czy Węgierek.

Nie powinien to być jednak powód do usprawiedliwiania, ale tylko jeszcze większa motywacja do pracy.

Uważam jednak, że Michałowi Dziubańskiemu należy się jeszcze 2 lata spokojnej pracy.

Michał jednak musi zrozumieć, że nie może wszystkiego robić sam!

Mój znajomy podczas ważnego seminarium w centralnym ośrodku tenisa stołowego w Duesseldorfie rozmawiał z tamtejszymi trenerami na temat ich zdania o trenerze Dziubańskim i jego sposobie pracy.

Znają go tam bardzo dobrze, bo Michał przez wiele lat występował w Niemczech w meczach I i II Bundesligi.

Przebywał też sporo miesięcy w roku na co dzień w Niemczech.

Pytani o Michała odpowiadają: wiesz Dziubek ma własną wizję i sposób pracy, nie widzi szerzej...

Coś w tym jest.

Myślę, że czas na własna wizję minął i trzeba sie pytać i radzić lepszych od siebie.

Czas mija, a nasze zawodniczki przegrywają z juniorkami!

Polski tenis stołowy musi się otworzyć na zewnątrz, na nowinki, może na zatrudnianie zagranicznych trenerów?

Jednak by go osiągnąć trzeba wyjeżdżać, pytać się lepszych od siebie, bo lepszych od Polaków w Europie jest bardzo dużo.

Mamy zdecydowanie za mało startów w kategoriach młodzieżowych, a polska liga mimo czynionych wysiłków jest jeszcze słaba.

W Niemczech - jak kiedyś porównywałem - zawodnik kadry wojewódzkiej danego landu ma więcej startów międzynarodowych, niż zawodnicy ścisłej kadry narodowej Polski.

Już wiele razy pisałem, że w czasie ferii w Polsce, co 1-2 tygodnie powinny się tylko zmieniać ekipy w busie jadącym na dziesiątki i setki turniejów organizowanych w Niemczech i w zachodniej Europie.

Trzeba też szkolić polskich zawodników wszechstronniej.

Dzisiaj polski zawodnik gra tak samo: bekhend – forhend rotacja z dwóch stron.

Nie umiemy grać na obronę pomimo obecności w kadrze 2 obrończyń.

Blokuje się w ten sposób rozwój polskich zawodniczek.

Natalia Partyka nie ma szans zaistnieć europejskim tenisie jeśli nie nauczy sie grać przeciwko defensywie.

Napisałem o tym (zresztą to nie tylko problem Natalii) całe elaboraty i nie chce mi się powtarzać.

Robienie z tej zawodniczki nadziei polskiego tenisa stołowego najwięcej szkody robi samej zawodniczce.

Myślę, że pociąg mógł już odjechać i Natalia dołączy do rzeszy przeciętnych zawodniczek europejskiego formatu.

Mimo to jeszcze raz wyrażam publicznie uznanie dla tego, co osiągnęła i tego, co robi Natalia poza stołem tenisowym.

To wielki skarb polskiego tenisa stołowego i najbardziej rozpoznawalna obok Lucjana Błaszczyka pingpongowa osobistość w Polsce.

Wszystkie moje krytyczne uwagi pisane wciągu ostatnich lat wynikały tylko z chęci zwrócenia uwagi na błędy popełniane w procesie jej szkolenia (nadmierne eksploatowanie, brak umiejętności gry na obronę, nieumiejętność skończenia akcji,  itd).

Bardziej interesująca wydaje mi się Katarzyna Grzybowska, która chyba jednak nie trafiła z formą na tą imprezę.

Słabe krótkie techniki, wolna przy stole i chyba niewierząca za bardzo w sukces, ale ta ostatnia uwaga nie musi być wcale trafiona.

W drużynówce bez Li Qian moglibyśmy pomarzyć o grze w pierwszej dywizji, a najlepsza zawodniczka poza Li Qian nie wyszła 2 rundę.

O wynikach w turniejach drużynowych mówił Zbyszek Nęcek, który trochę w dyplomatycznych, ale czytelnych słowach słusznie mówił, że nie można myśleć o medalu jeśli punktuje praktycznie jedna zawodniczka.

Dlatego (przepraszam Cię Michał) uważam, że start kobiecej reprezentacji na mistrzostwach organizowanych w Polsce jest bardzo nieudany.

Na bardzo słaby wynik mężczyzn na pewno miała wpływ sytuacja ze strajkiem 4 najlepszych polskich zawodników.

Tutaj moja uwaga o bardzo pozytywnej roli i decyzji prezesa Weissbrodta i zarządu PZTS-u o przywrócenie zawieszonych zawodników do gry.

Szczytem nieodpowiedzialności była wypowiedź ministra Adama Giersza, który tuż przed rozpoczęciem imprezy bezkompromisowo i krytycznie ocenił postępowanie strajkowiczów.

Dlaczego nie zrobił tego od razu po Spale, albo dlaczego nie zaczekał do końca imprezy?

Totalna ignorancja, czy plan?

Musiało to wpłynąć negatywnie na psychikę i morale zawodników, co oczywiście nie usprawiedliwia ich w sumie słabego występu.

Oczywiście występ naszych seniorów jest również zły, bo żaden z nich poza Polakiem urodzonym w Chinach nie wyszedł poza 2 rundę!

To właściwie powinno przesądzić o zmianie na stanowisku trenera kadry narodowej mężczyzn.

Tomaszowi Krzeszewskiemu zrobiono bardzo dużą krzywdę powołując go na stanowisko kadry narodowej seniorów parę lat temu.

Bez żadnego wcześniejszego doświadczenia trenerskiego, w oddalonej Ostródzie próbował forsując własne pomysły i filozofię zrobić wynik w Europie.

Niech Tomek wróci do źródeł, zacznie sam szkolić narybek i niech udowodni wynikami z własnymi wychowankami, że ma pojęcie o tenisie stołowym.

A pojęcie ma i to duże.

To nie był ten czas.

Wierzę, że Tomasz Krzeszewski pokaże na co go stać i odegra ważną rolę w polskim tenisie stołowym.

Muszę przyznać, że przy okazji różnych wielkich imprez z dużą przyjemnością słucham fachowych komentarzy Tomasza Krzeszewskiego, Leszka Kucharskiego, Marcina Kusińskiego, czy Stefana Dryszela.

Naprawdę w bardzo fachowy, a jednocześnie przystępny sposób opisują i komentują przecież złożoną grę jaką jest tenis stołowy dla kibica w kapciach.

Podkreślają znaczenie międzynarodowych kontaktów, potrzebę umiejętności gry na obronę itd..

Jednak pytanie do was: panowie jeśli tak to wszystko wiecie to dlaczego będąc na tak eksponowanych stanowiskach nie dopilnowaliście wielu elementarnych spraw:

1. Poprawy umiejętności gry na obronę

2. Konieczności szkolenia obrońców

3. Zróżnicowania grup szkoleniowych pod względem stylu gry

Na tym tle zupełnie blado wypada dział szkolenia kierowany przez Tadeusza Szydłowskiego.

Nie widać koncepcji, metod kontroli i egzekwowania od trenerów prowadzenia i zapisywania treści codziennych zajęć szkoleniowych.

Jak wtedy wyciągać wnioski z nieudanych występów nie wiedząc, nie pamiętając, co się robiło?

Czy jest wiadomo, co robiła Natalia Partyka np. 21.10.2009 roku?

Jak trenowała, z kim trenowała, jakie były obciążenia?

Czy ktoś to kontroluje, ocenia, sprawdza?

Nad polskimi trenerami powinien sprawować funkcję nadzorczą trener – dyrektor, który w konsultacjach ze sztabem szkoleniowym, środowiskiem i biorąc pod uwagę aktualne międzynarodowe nowinki w szkoleniu powinien ustalać trendy i akcenty w szkoleniu.

Taka osoba powinna mieć też możliwość egzekwowania ustalonych spraw i powinna odpowiadać tylko przed prezydium zarządu, bądź przed samym prezesem.

Taki polski Dirk Schimmelpfennig.

Lucjan Błaszczyk

To wielka strata, że Lucjana Błaszczyka PZTS godnie nie pożegnał lub nie mógł pożegnać podczas ME. Trudno mi na odległość tylko na podstawie rozmów i informacji stwierdzić po której stronie jest wina, że pożegnanie się nie odbyło.

To taki typowy przykład polskiego piekiełka, gdzie żadna strona nie mogła się wznieść ponad urażone ambicje.

 Lucek jest dla polskiego tenisa stołowego graczem niezwykle zasłużonym , a jego doświadczenie międzynarodowe i szerokie kontakty są bardzo polskiemu tenisowi stołowemu potrzebne.

Nie wiem jaką rolę dokładnie Lucek odegrał w głośnym strajku zawodników. Z tego, co pamiętam pierwszy list do zarządu podpisał.

W tej sprawie stoję w 100% po stronie zawodników.

Wreszcie ktoś głośno powiedział dość z prowizorką, bałaganem i niekompetencją.

Z nieoficjalnych rozmów wiem, że Lucjan Błaszczyk podczas ME był persona non grata. Lucek wrócił do kraju, gdzie chce inwestować własne pieniądze we własne przedsięwzięcie.

Wielu się to nie podoba, bo niezależność w naszej dyscyplinie i własne zdanie jest towarem niepożądanym.

Ja życzę Luckowi jak najlepiej, bo inwestuje w polski tenis stołowy.

Organizacja mistrzostw

Wszystko, co dobre o ME można usłyszeć i przeczytać na polskich i zagranicznych forach w temacie organizacji. Wszyscy chwalą dobrą organizację, wspaniałe warunki do gry, bardzo dobrą bazę hotelową i doskonałe wyżywienie. Były niedociągnięcia, ale się one zdarzają każdemu przy okazji tak dużych imprez. Wielkie brawa!

Transmisje telewizyjne

Następna bardzo ważna sprawa. Telewizja TVP Sport przeprowadziła wielogodzinne relacje live z mistrzostw. To wielki plus dla organizatorów. Mogliśmy wiele godzin oglądać na żywo pojedynki najlepszych w Europie. Bardzo mi się podobał fachowy komentarz Marcina Kusińskiego.

Odpowiedzialność ze strony związku

Jestem ciekawy, czy PZTS wyciągnie konsekwencje (myślę, że nie) z winnych doprowadzenia do sytuacji strajkowej czołowych polskich zawodników?

Jestem też ciekawy, czy PZTS wyciągnie konsekwencje (myślę, że nie) z winnych osób, które przyczyniły się do jakże ważnego międzynarodowego zgrupowania w Ostródzie? 

Ośrodki tak czy nie?

Oczywiście, że tak, ale pod warunkiem, że z jednym zdecydowanie wiodącym i kilkoma regionalnymi. Jeśli dobrze się sprawdzają ośrodki klubowe, czy gminne (Nadarzyn, Lidzbark, Tarnobrzeg) to też trzeba im pomagać.  Trzeba też inwestować pieniądze w pojedynczych utalentowanych zawodników i ich trenerów ulokowanych w różnych miejscach w Polsce, a nie mogących z różnych przyczyn uczestniczyć w treningach w centralnych ośrodkach. Taki Timo Boll nigdy nie był w żadnym ośrodku centralnym, a Dymitra Ovtcharova nauczył grać tata w swoim domu w piwnicy. Związek wkraczał, gdy musiał i nie przeszkadzał.

W wiodącym ośrodku w Gdańsku powinni pracować najlepsi trenerzy, którzy potwierdzili, bądź potwierdzają swoją pracą i wynikami, że gramy (lub możemy grać) w czołówce europejskiej. Ich praca powinna być na bieżąco monitorowana i na bieżąco uzgadniana z głównym trenerem – dyrektorem o niepodważalnym dla wszystkich autorytecie. Być może powinna to być osoba zza granicy. Nie dziwię się, że jest wielu sceptyków koncepcji ośrodków. Zabiera się dzieci z domów, najlepszych zawodników z lokalnej tenisowej społeczności, a potem po paru latach okazuje się, że mamy kolejnego średniego ligowca. Polsce trzeba wyniku polskiego, czy seniora wywodzącego się z ośrodka. Tylko wtedy można w 100% potwierdzić, że koncepcja ośrodkowa w Polsce jest słuszna. Czy mamy taki wynik?

Trenerzy

Czy ktoś dokonał analizy jacy trenerzy w warunkach polskich są multimedalistami MP?

Czy ktoś dokonał analizy jacy trenerzy, jakie kluby, regiony są dostarczycielami zawodników do ośrodków i kadr narodowych? Czy ktoś dokonał analizy jakich trenerów, klubów, regionów zawodnicy są medalistami młodzieżowych imprez? Dlaczego nie zrobić takiego rankingu?

To nasz skarb zupełnie moim zdaniem niewykorzystywany. W Polsce wystarczy mieć dobre zawodnicze nazwisko, by zostać trenerem kadry narodowej i spijać miód z ciężkiej pracy tych na dole.

Dlaczego nie sięgnąć po takie nazwiska od których nasi trenerzy kadry (i odwrotnie) wiele mogliby się nauczyć.?

Takie połączenie praktyki z obyciem międzynarodowym mogłoby dać wspaniałe efekty.

To na osoby pracujące gdzieś na dole, w ciężkich warunkach, za psie pieniądze powinny również iść środki.

Sam chętnie wyposażę w sprzęt jednego z nich i podejrzewam, że takich osób, firm znalazłoby się więcej.

Jest wiele innych dyżurnych tematów, które od lat zamiata się pod dywan:

1. Stypendia sportowe dla utalentowanych zawodników i trenerów. Pan Waldowski w udzielonym wywiadzie pytał się gdzie lokowane są pieniądze od firmy Andro? Jak sam mówi cześć z nich miała być przeznaczona na stypendia i rozwój perspektywicznych zawodników.

2. Branżowe pismo. Dlaczego od lat sprawa stoi w miejscu, a PZTS spokojnie przygląda się jak padają kolejne pisma pingpongowych marzycieli i pasjonatów? Podobno w szafie jest gotowy projekt takiego przedsięwzięcia. Dlaczego mimo wielu monitów lekceważy się tak ważną dla przepływu i wiedzy i informacji kwestię? Głupota, czy ignorancja?

3. Dlaczego nie ma przepływu informacji pomiędzy trenerami kadry, a trenerami, instruktorami pracującymi w terenie? Trzeba opracować wytyczne dla tych ostatnich jak pracować, jakie są aktualne trendy, jak szkolić itd. Świetnie to robi Niemiecki Związek co roku opracowując i wysyłając drogą elektroniczną takie wytyczne do zainteresowanych. Wielokrotnie o tym pisałem.

4. Reforma systemu rozgrywek z niepotrzebnymi nikomu OTK-ami.

5. Żenująco niskie pensje dla trenerów kadry i umowy śmieciowe dla trenerów współpracujących z kadrą. Kto jak to, ale to PZTS powinien zacząć kreować etos zawodu trenera tenisa stołowego w środowisku. Jednym z głównych tego przejawów są godziwe pieniądze dla trenerów.

Na koniec życzliwa rada dla włodarzy polskiego tenisa.

Myślę, że pomocnym (a moim zdaniem niezbędnym) byłby ogłoszenie międzynarodowego Grantu pt: Projekt systemu szkolenia tenisa stołowego w Polsce.

Chętnie bym w nim uczestniczył opracowując całościowy system szkolenia w Polsce obejmujący wszystkie dziedziny tenisa stołowego w naszym kraju.

NA KONIEC

Zdaję sobie sprawę, że nie dotknąłem wszystkich spraw.

Jest to niemożliwe przy takim ogromie spraw.

 Moja ocena też jest subiektywna, ale niech postronni wiedzą, że dobro polskiego tenisa stołowego leży mi głęboko na sercu.

Dlatego tych, których uraziłem proszę o wyrozumiałość i zrozumienie. Szanuję was za to, co robicie, ale trzeba pracować więcej, lepiej i bez wzajemnej zawiści.

Czytając moje rozważania nie musicie się z nimi zgadzać, ale przynajmniej je rozważcie, bo nie są pisane w duchu konfrontacji i krytyki, ale w intencji pomocy.