W turnieju drużynowym nasze reprezentantki zajęły niezłe 9 miejsce, ale mam lekki niedosyt. Mogło i powinno być nieco lepiej. Szkoda tej porażki z Włoszkami. W turnieju indywidualnym na pochwałę zasługuje udany występ młodej Magdaleny Szczerkowskiej. Dotarcie do III rundy turnieju indywidualnego świadczy o sporych już umiejętnościach. Pochwała też za mądrą, odważną decyzję o powołaniu tej utalentowanej zawodniczki na mistrzostwa przez Leszka Kucharskiego.

W turnieju singlowym na uwagę zasługują jeszcze dwie sprawy:

1. Bardzo wyraźna porażka 0-4 Natalii Partyki z Tamarą Boros. Nasza zawodniczka w żadnym secie nie zbliżyła się do nawet do swojej przeciwniczki, a wiemy przecież, że Tamara Boros najlepsze lata, kiedy to grała w półfinale MŚ, ma za sobą. Na taki wynik złożył się na pewno bardzo intensywny okres startowy i udział w IO w Pekinie oraz Igrzyskach Paraolimpijskich. Natalia miała być prawo przemęczona. Nie należy jednak zapominać, że naszej zawodniczce potrzebne jest jeszcze dużo profesjonalnego treningu.

2. Przeciętny występ Li Qian.

Mistrzostwa naszego kontynentu okazały się następną, niezbyt udaną dla tej zawodniczki imprezą. Przeciętne występy w drużynówce i stosunkowo wyraźna porażka z Monfardini w turnieju indywidualnym nie mogły nikogo specjalnie zachwycić. Widziałem tą grę na żywo w internecie i tak jak ją wtedy skomentowałem:

Monfardini świetnie zmieniała tempo. Stosowała różne techniki uderzeń i stale urozmaicała grę. Po atakach topspinowych grała przebiciem, by w pewnym momencie uderzyć na ciało. Widać, że Li Qian poprawiła atak, ale strona forhendowa w defensywie ciągle pozostawia dużo do życzenia. Mam wrażenie, że zawodniczka nie wie do końca jakie techniki stosować w defensywie (np.kontratopspin, czy obrona forhendem). Jednak gra była ciekawa, obfitowała we wspaniałe wymiany, z wyjątkiem ostatniej fazy ostatniego seta, gdzie nasza zawodniczka sprawiała wrażenie pogodzonej z porażką.

Mam też wrażenie, że europejskie zawodniczki przeanalizowały dokładnie słabe strony naszej reprezentantki i wiedzą teraz jak na nią grać.

Występ naszych panów był chyba na miarę ich możliwości.

W turnieju drużynowym zajęli 13 miejsce jako ostatnie premiowane pozostaniem w gronie najlepszych zespołów Europy.

Jest to tym bardziej ważne, ze nasz zespół grał od początku bez kontuzjowanego Lucjana Błaszczyka.

W kraju został też Bartek Such, który niedawno przyczynił się do zdobycia brązowego medalu naszej reprezentacji ME.

W turnieju singlowym naszych zawodników ogrywali najczęściej zawodnicy wyżej rozstawieni, ale przecież taka impreza jest właśnie okazją i szansą do wygrywania z  teoretycznie lepszymi od siebie.

Such, Kosowski, Górak, Daniel, bracia Chmiel to grupa zawodników, którzy mają jeszcze wszystko przed sobą, czy stracone pokolenie? Czy stawiać dalej na nich, czy szukać następnych?

Czy główną przyczyną braku spektakularnych sukcesów w/w zawodników w stosunku do ich starszych kolegów jest fakt braku opieki trenerskiej po skończeniu wieku juniora?

Co do pierwszego pytania odpowiedź nie jest łatwa, choć ja uważam, że na tą grupę warto dalej stawiać.

Jeśli chodzi o pytanie drugie to ono jest dla mnie retoryczne.

Czy trzeba następnej dekady, by dojść do oczywistego wniosku, że statystyczny 19-letni zawodnik nie jest jeszcze przygotowany do samodzielnego prowadzenia swojej kariery. Przecież szczególnie w tym trudnym zawodniczo i życiowo wieku trzeba szkoleniowca z prawdziwego zdarzenia. Szkoleniowca, który uzmysłowi potrzebę bardzo ciężkiej pracy wbrew myśleniu, że się jest już dostatecznie dobrym.

Na koniec zostawiłem aferę z brakiem naszych zawodniczek na ceremonii wręczenia medali.

To oczywista kompromitacja i blamaż naszej dyscypliny sportu. Nie powinno to  się wydarzyć. Lecz wydaje mi się, że mamy ważniejsze problemy do rozwiązania u nas w kraju. Brak mi w tym tylko zwykłego poczucia odpowiedzialności i trzeźwego myślenia. 

Jeden zdobyty medal to od lat najgorszy występ naszej reprezentacji na mistrzostwach starego kontynentu.

Nie można siły naszej reprezentacji opierać tylko na Lucjanie Błaszczyku i naturalizowanych zawodnikach z Chin.

Od 20 lat naszym tenisem stołowym rządzą ciągle ci sami ludzie zmieniający się tylko rolami w zarządzie, czy biznesie.

Nic jednak nie trwa wiecznie.

Zbyszek Stefański