Czytając kolejne doniesienia o porażkach polskich zawodników i zawodniczek z obrońcami powoli tracę cierpliwość.

Polski zawodnik miał od zawsze problemy z grą na obronę.

Poza nielicznymi przypadkami tak jest do dzisiaj.

Mimo tej świadomości w Polsce praktycznie nie szkoli się obrońców.

Pisałem o tym wielokrotnie.

Ileż to jeszcze lat będą się modlić polscy trenerzy w boksie o cud, żeby polski zawodnik na ważnej imprezie ograł defensora?

Cuda się nie zdarzają, a zwycięstwa nad defensorami to wynik ciężkiej, planowej, systematycznej pracy.

Trzeba być przecież świadomym, że pewne niuanse technicze i taktyczne są nie do nauczenia bez treningu z obrońcą.

Na przykład czytanie rotacji, które w bardzo dużej mierze decyduje o wejściu na wyższy poziom umiejętności.

Wiadomo przecież, że defensor „żyje” z oszukiwania przeciwnika zmiennością rotacji w schemacie piłka pusta (z dolną rotacją) – piłka cięta (z dolną rotacją) - piłka z górną rotacją.

Wykonuje to na różne sposoby markując ruchy ciałem, nadgarstkiem, przedramieniem, rakietką ukrywając do ostatniej chwili rotację nadawaną piłce.

Zawodnik atakujący regularnie trenujący z obrońcą (i dobrze prowadzony) potrafi jednak z czasem wypracować w sobie umiejętność prawidłowego czytania rotacji.

Wie kiedy może zagrać mocniej, kiedy lżej, kiedy skrócić, kiedy wejść w kontratopspin, a kiedy zakończyć akcję smeczem.

Z kolei czytanie rotacji tak dobrze wykształcone przy treningu na obronę jest niesłychanie istotne przy odbiorze serwu, czy przejściu do kontrataku.

Kształtuje też czucie piłki.

Dziwię się trenerom kadry, że sami nie szkolą obrońców w centralnych ośrodkach.

Tak naprawdę przecież grupa treningowa bez obrońców w składzie jest mało rozwojowa.

Choć tak naprawdę nie oni są tylko winni.

W Polsce defensor to często gracz innego, drugiego, gorszego gatunku.

Ileż to pogardliwych, pobłażliwych uwag w krąży w naszym kraju na temat przedstawicieli tego sposobu grania.

Najsmutniejszy jest fakt, że wielu trenerów tak twierdząc kryje jednocześnie kompletny brak wiedzy na temat specyfiki tego treningu 

W naszym kraju nie ma też (pewnie z tego powodu) tradycji w szkoleniu tego ważnego dla rozwoju tenisa stołowego sposobu gry. Tracą też na tym kibice i widowiskowość tenisa stołowego.

Wiadomo przecież, że gra dobrego obrońcy z atakującym jesz bardzo atrakcyjna.

Kiedy się jednam mimo wszystko jacyś obrońcy uchowają to traktuje się ich tylko i wyłącznie jako sparingpartnerów dla tych, którzy mają wygrywać.

Póki co wyniki nie porażają, obrońców w Polsce jak na lekarstwo, a efekty tego widać na zawodach.

Jest to tym bardziej smutne, że powszechnie wiadomo, że wielu zawodników nie potrafiło się dobrze rozwinąć w grze w seniorach, bo nie potrafiło (lub nie chciało) z problemem gry na obronę sobie poradzić.

Pokolenie Stefana Dryszela, Piotra Molendy, Norberta Mnicha i innych dobrze wie o czym mówię.

Czy jednak nauczeni tymi doświadczeniami musimy je kopiować dalej?

Nie musi przecież tak być!

Można przecież stworzyć specjalny program finansowo-szkoleniowy promujący szkolenie obrońców w naszym kraju.

Ale o tym następnym razem.

Zbyszek Stefański