Pewien czytelnik zainspirowany naszą informacją przesłał ciekawy artykuł...

Warto rozwinąć temat trzymania rakietki.

Ciekawe jest to, co przeczytałem w statystykach dotyczących konfrontacji dwóch sposobów trzymania rakietki, bo wydawało mi się, że uchwyt europejski daje więcej możliwości, czyli jest lepszy

Fakty są jednak niepodważalne i trudno z nimi dyskutować. 

Pamiętam, że kiedyś porównywało się te dwa style.

Zasadniczą przewagą uchwytu piórkowego był brak martwej strefy, martwego punktu. Przez cały czas gry rakietka była trzymana w sposób umożliwiający odbicie piłki. Martwy punkt to miejsce przechodzenia od bekhendu do forhendu, mniej więcej na wysokości biodra.

Uchwyt piórkowy niwelował tę stratę, ponieważ oznaczał operowanie tylko forhendem, choć może dokładniejsze byłoby twierdzenie, że oznaczał grę jedną stroną rakietki. Często trenerzy uczyli wykorzystywać u przeciwników ów martwy punkt poprzez kierowanie piłki pod łokieć lub w kierunku biodra.

Ten kto grał, wie jak trudno tak zagraną piłkę było odegrać.

Problem polegał na podjęciu bardzo szybkiej decyzji, jaką stroną grać bekhendową czy forhendową.

Ułamki sekund poświęcone na zastanowienie czy zawahanie, którą stroną odbijać powodowały niedokładność, co za tym idzie stratę punktu lub ułatwienie gry przeciwnikowi.

Inna zaletą stylu piórkowego było dokładniejsze odbieranie serwisu.

Trzymanie rakietki było głębokie i palce zajmowały niemal pół strony bekhendowej rakietki.

Taki uchwyt dawał większe czucie piłki.

Trzymający rakietkę po europejsku przy krótkim przebiciu forhendowym często odruchowo palec wskazujący przesuwają bliżej środka rakietki.

Robią to właśnie po to, aby zwiększyć czucie piłki i dokładniej zagrać.

Następną zaletą uchwytu piórkowego wydawała się być luźniejsza praca nadgarstka i operowanie nadgarstkiem, co miało znaczenie szczególnie przy serwisie.

Umożliwiało nadanie większej rotacji.

Uchwyt europejski największą przewagę dawał podczas gry bekhendem.

I jest to niezaprzeczalny atut.

Trzymanie europejskie oznacza większy zasięg.

Większy zamach bekhendowy umożliwia nadanie większej rotacji, szybsze i dokładniejsze zagrania.

Właśnie dzięki świetnej grze bekhendowej nasze legendy Andrzej Grubba i Leszek Kucharski, a potem Tomasz Krzeszewski potrafili wygrywać z Azjatami.

W moim odczuciu zbijanie lobów skuteczniejsze jest przy trzymaniu europejskim czasem zwanym dłoniowym.

Dzięki temu uchwytowi serwisy bekhendowe charakteryzują się większą rotacją, niż u azjatyckich konkurentów.

Minusem uchwytu azjatyckiego jest zdecydowany nacisk na grę forhendową. Oczywiście, w grze forhendowej nie ma nic złego.

Wiąże się to jednak ze zwiększoną pracą nóg.

Innym minusem była gra bekhendowa opierana bardziej na bloku i kontrze, czyli gra bardziej pasywna.

Zawodnicy cały czas próbują odnaleźć rezerwy w trzymaniu rakietki.

I tak trzymający po europejsku zmieniają uchwyt do serwisu.

Często zmiana polega na luźniejszym uchwycie.

Nadgarstek dzięki temu staje się bardziej mobilny, a zamach jest większy.

Większy oznacza możliwość szybszego ruchu nadgarstkiem.

Najważniejsza zmiana dokonała się jednak u Azjatów.

Zdecydowanie częściej obserwujemy nie jedną ale dwie okładziny na rakietce przy uchwycie piórkowym.

Nie tak dawno nie należało to do normy, którą wyznaczył postęp gry.

W ten sposób Azjaci zachowali dokładny odbiór i serwis, a zyskali możliwość ofensywnej gry bekhendem.

Jeszcze kilka lat temu na rakietkę naklejana była jedna okładzina, a druga było po prostu malowana.

Przewaga uchwytu piórkowego:

- dokładniejszy odbiór serwisu,

- dokładniejszy serwis,

- brak martwego punktu,

- łatwiejsza praca nadgarstka.

Przewaga uchwytu europejskiego:

- łatwość gry bekhendowej,

- większy zasięg bekhendu,

- lepszy serwis bekhendowy,

- wygodniejsze zbijanie lobów.

Minusy uchwytu piórkowego:

- trudniejsza gra bekhendem,

- zwiększona praca nóg związana z operowaniem forhendem na niemal całym stole.

Minusy uchwytu europejskiego:

- martwy punkt.

Warto przypomnieć fakt, że teoretycy tenisa stołowego rozróżniali dwa rodzaje uchwytu piórkowego: chiński i koreański.

Uchwyty różniły się ułożeniem palców na stronie bekhendowej.

Wydaje mi się, że obecnie zawodnicy zmieniają uchwyt w trakcie gry i zagłębianie się tą tematykę nie ma wiekszeg sensu. 

Przy pisaniu uświadomiłem sobie, że nikt mnie nie uczył trzymania rakietki sposobem piórkowym i nikt do takiego trzymania nie zachęcał.

Wydaje mi się, że większość osób w jakiś sposób związana z tenisem stołowym, nie ma rzetelnej wiedzy na temat uchwytu piórkowego.

Przypominam sobie, ze sam grając spotykałem się z dwoma zawodnikami trzymającymi rakietkę jak Azjaci.

Grali całkiem dobrze, choć nie na tyle, żeby pukać do polskiej czołówki.

Wydaje mi się, ze swego czasu Chińczycy dbając o tradycję tenisową wprowadzali obowiązek trzymania piórkowego przez część zawodników, bo większość zaczynała grać stosując uchwyt europejski.

Nie mam stuprocentowej pewności, czy tak rzeczywiście było.

Oczywiście, przy modyfikacji, gdzie obie strony są wykorzystywane do gry.

Nie mamy pełnych statystyk.

Nie wiemy, ile osób w trakcie szkolenia w Chinach trzyma rakietkę po europejsku, ile po azjatycku.

Nie wiemy, czy chińscy trenerzy nakazywali uchwyt azjatycki zdolniejszym zawodnikom.

Czy wnioski wynikające ze statystyk spowodują, że trenerzy będą zachęcać do trzymania rakietki sposobem piórkowym?

Gdybyśmy uwierzyli statystykom, zdrowy rozsądek by to nakazywał…

Styl europejski lepszy od piórkowego?