Kardynał Dziwisz z olbrzymim spokojem i pokojem ducha stwierdził w parę godzin po katastrofie, że to cierpienie obróci się w dobro.

Zacznę więc od siebie.

Czytając, bądź wspominając moje przemyślenia, artykuły z przeszło już 3.5 – rocznej historii istnienia portalu stwierdzam, że nie ze wszystkiego jestem dumny.

Niektóre treści i sformułowania można było inaczej, mądrzej formułować, no właśnie – ku dobremu.

Nie usprawiedliwia mnie też fakt, że pisałem najczęściej to pod wpływem informacji o cyniźmie, braku ducha i serca w postępowaniach bohaterów moich relacji.

Pisać o prawdzie też przecież można inaczej w duchu pojednania i woli współpracy zapominając o własnych urazach, kompleksach i emocjach z nimi związanych.

Przyczyniałem się w ten sposób na pewno do powstawania negatywnych emocji i jeszcze większego skłócenia i tak zwaśnionego środowiska tenisa stołowego.

Przyznaję też, że nie zdawałem sobie sprawy z niejednokrotnego namacalnego wpływu treści moich artykułów na życie tenisa stołowego w naszym kraju.

Na początku miał to być portal, który realizował moje - wtedy też nasze z Rafałem Kurowskim – marzenia o możliwości bezskrępowanego pisania o tenisie stołowym w internecie.

Dzisiaj wiem, że pisząc coś musze się głęboko zastanowić, co i jak chcę przekazać.

Jeśli więc są osoby, które do tej pory czują się urażone treściami moich dotychczasowych artykułów mówię głośno: przepraszam.

Wiedźcie też o tym, że pod tymi za często szorstkimi słowami kryje się moja sympatia do ludzi tworzących i kreujących tenis stołowy w naszym kraju.

Łączy nas przecież miłość do ukochanej dyscypliny sportu.

Na swój sposób chciałem wam zwrócić uwagę na problemy, które z mojego punktu widzenia były i są ważne.

Mam też przy tej okazji prośbę.

Zamiast się obrażać na wybrane sformułowania proponuję parokrotne przeczytanie tekstu przed wyciągnięciem wniosków.

Nie można chyba patrzeć na dany materiał tylko i wyłącznie pod kątem własnego życia, doświadczeń i poglądów?

Jeśli natomiast ktoś się nie będzie zgadzał z treścią artykułu zawsze może to w cywilizowany sposób wyrazić w formie komentarza lub za pomocą bezpośredniego maila lub telefonu do mnie.

Mówiąc słowo przepraszam wiem, że będę dalej zabierał głos w ważnych sprawach tyczących naszej dyscypliny.

Będe jednak starał się być bardziej wyważony i brał pod uwagę argumenty drugiej strony.

Oglądając zdjęcia z wyrazami solidarności moich rodaków w obliczu narodowej tragedii proszę o jedno: zastanówmy się co JA mogę zrobić dla polskiego tenisa stołowego?

Zacznijmy może od jednego: zanim wpiszę anonimowy złośliwy komentarz pod adresem innej osoby zastanowię się: jak bym się czuł, gdyby dotyczył on mnie?

Tak łatwo przecież jest ranić innych zamiast podać rękę albo uczynić coś w duchu współpracy.

Dzisiaj jeszcze nie będzie żadnych newsów na naszym portalu.

Ale moje małe córeczki już powoli mają dość melancholijnej muzyki w domu i smutnych obrazów z relacji telewizyjnych.

Życie i przyszłość ma swoje prawa – to dobrze.

Przeszłość, nawet tak tragiczna niech nas jednak czegoś nauczy: trwale i do końca - to jeszcze lepiej.

Bądźmy zawsze bliżej siebie w obliczu nietrwałego i ulotnego życia ludzkiego.

Więcej sobie pomagajmy, rozmawiajmy ze sobą, więcej słuchajmy, niż mówmy, dawajmy z siebie więcej innym...

Niech egoizm zostanie pokonany przez naturalne ludzkie dobro i ciepło.

Tyle słów się ciśnie na usta, ale może dopowiedzmy sobie resztę sami.

Było pompatycznie, może nawet kiczowato dla niektórych?

A niech będzie...

Zbyszek Stefański