Mistrzostwa Polski w Białymstoku już za nami. Zagrałem na nich znacznie poniżej swoich oczekiwań.Przed rozpoczęciem turnieju nie byłem w najwyższej formie, ale mimo to wierzyłem, że jestem w stanie sprawić na tych zawodach jakąś niespodziankę. Zawody zakończyłem jednak już w pierwszej rundzie. Po przegranej z Karolem Szarmachem byłem mocno rozczarowany nie tylko samym wynikiem, ale przede wszystkim swoją grą. Zastanawiałem się, co źle zrobiłem, gdzie popełniłem błąd.

fot. Ireneusz Kanabrodzki

Najgorsze jest jednak to, że im dłużej o tym myślałem, tym trudniej było mi odpowiedzieć na te pytania. Kiedy emocje opadły, zrozumiałem pewną rzecz. Przez ostatnie miesiące stało się to, do czego musiało dojść. Mówiąc najprościej, kompletnie się pogubiłem. Od dłuższego czasu jestem sam sobie sterem, żaglem i okrętem. To ja decyduję o tym, ile i jak trenuję. Jestem trenerem sam dla siebie. Są tacy, którzy to potrafią. Są też tacy, którym ta sztuka się nie udaje. W ostatnim czasie odnoszę wrażenie, że zaliczam się do tej drugiej grupy...

O tym, że trener odgrywa ogromną rolę w rozwoju każdego sportowca w każdej dyscyplinie sportu wiedzą wszyscy. Dlaczego więc nie dba się o tych, którzy znają się na tenisie stołowym i mogliby sprawić, że Polska stałaby się potęgą w światowym pingpongu? Zawodnik potrzebuje wsparcia trenera przez większą część swojej kariery, a nie tylko do 18 roku życia. Czy mogę więc mieć do siebie pretensje, że przegrałem z Karolem Szarmachem? Karol trenuje solidnie po dwa razy dziennie i co najważniejsze, współpracuje z trenerem. Przez ostatnie dwa lata zrobił duże postępy, podobnie jak jego brat. Ja natomiast czuję, jakbym stał w miejscu. Chciałbym coś zmienić w swojej grze, coś poprawić, coś udoskonalić. Problem w tym, że nie wiem od czego i jak zacząć. Taka bezradność powoduje, że pojawiają się liczne wątpliwości i chwile zwątpienia. Myślę, że ten problem dotyczy wielu innych zawodników, również tych znajdujących się w reprezentacji kraju.

Mamy w Polsce grupkę trenerów, dla których tenis stołowy jest życiową pasją. Mogliby ciężko pracować na sukcesy kolejnych reprezentantów Polski. Aby tak się jednak stało, należałoby traktować ich poważnie. Najważniejsze to im zaufać i pozwolić pracować w ciszy i spokoju. Niestety, jak się okazuje nawet tak niewielkie wymagania mogą być trudne do spełnienia...